Kill the Fairy

Ένιωσα μέσα στο μυαλό μου μια κηδεία,

Μαυροντυμένοι να γυρνάν εδώ κι εκεί,

Να βηματίζουν, διαρκώς να βηματίζουν

Και να μου γίνεται κομμάτια η λογική.

Κι όταν κάθισαν όλοι γύρω ξεκινάει

Μια λειτουργία, μ’ ένα τύμπανο να ηχεί

Και να κτυπάει, να κτυπάει στα μηνίγγια

Και να μουδιάζει το μυαλό και την ψυχή.

Έπειτα άκουσα μια κάσα να σηκώνουν.

Τρίζει ο κτύπος στην καρδιά μου και ξανά

Οι ίδιες μπότες οι βαριές, οι μολυβένιες

Κι ένα κουδούνισμα θλιμμένο αρχινά.

Ο ουρανός ήταν μονάχα μια καμπάνα

Και η φύση γύρω ένα μεγάλο, λες, αφτί,

Η σιωπή κι εγώ δυο ξένοι ξεχασμένοι

Σ’ αυτήν εδώ ναυαγισμένοι την ακτή.

«Ε, αυτά τα πράγματα μόνο στην Ελλάδα γίνονται»… Άκουγα προ ημερών σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό ότι κυριακάτικα, απόγευμα προς βράδυ, όσοι οδηγοί επιχειρούσαν να επιστρέψουν στην πρωτεύουσα από την Εθνική Αθηνών – Λαμίας έπρεπε να έχουν μαζί τους δεύτερο κουτί τσιγάρα και κάμποσα ηρεμιστικά. Γιατί; Επειδή κάποιοι γεροί προγραμματιστές είχαν κλείσει τις δύο από τις τρεις λωρίδες της εθνικής. Κι όχι επειδή είχαν αρχίσει να γίνονται έργα (αν δεχτούμε ότι είναι κυκλοφοριακώς νοητό να γίνονται έργα μια ανοιξιάτικη Κυριακή), αλλά επειδή θ’ αρχίσουν να γίνονται, αύριο, μεθαύριο, σε τρία τέρμινα, ουδείς ξέρει, ούτε καν οι γεροί προγραμματιστές μας, κι αυτοί εντολή πήραν άλλωστε, από κάποιους αφανείς υπερπρογραμματιστές που μόνο τα έσοδα των διοδίων έχουν στο νου τους. Αφού συμφώνησαν σε τούτο το μοτίβο, που πρέπει να χρησιμοποιείται με τη μεγαλύτερη συχνότητα από οποιοδήποτε άλλο σλόγκαν ελεεινολογικού περιεχομένου: «Ε, αυτά τα πράγματα μόνο στην Ελλάδα γίνονται». Εκείνο το απαξιωτικό «Αυτή είναι η Ελλάδα» του κ. Σημίτη δεν έμεινε δίχως απογόνους.

«Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» λέμε, λοιπόν, όταν κλείνονται άνευ λόγου οι δύο από τις τρεις λωρίδες της εθνικής. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» αποφαινόμαστε όταν για κάθε έργο, σε κάθε γειτονιά, περνάει πρώτα η ΕΥΔΑΠ, ανοίγει λάκκο-κλείνει λάκκο, έρχεται έπειτα η ΔΕΗ, ανοίγει λάκκο-κλείνει λάκκο, κατόπιν ο ΟΤΕ, ανοίγει λάκκο-κλείνει λάκκο, τέλος (τέλος;) η ΔΕΦΑ, ανοίγει λάκκο-σκάβει λάκκο, με πολυμελή ημιαδρανούντα συνεργεία, που δεν αποτελούνται βέβαια από εργαζόμενους του Δημοσίου αλλά από συνεργεία καλοπληρωμένων εργολάβων. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» δογματίζουμε όταν δύο και τρία χρόνια έπειτα από καταστροφικούς σεισμούς ή φονικές πυρκαγιές, οι σεισμόπληκτοι και οι πυρόπληκτοι κοιμούνται ακόμα σε λυόμενα, με τις «δεσμεύσεις» της Πολιτείας να τους ζεσταίνουν το χειμώνα και να τους δροσίζουν το καλοκαίρι. «Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται» κηρύσσουμε όταν από τις πυρκαγιές απειλείται ακόμα και η Ολυμπία (η πλουτοφόρος σημειωτέον Ολυμπία, μιας και η «βαριά μας βιομηχανία», σύμφωνα και με τις τελευταίες πρωθυπουργικές διαπιστώσεις, δεν είναι ο πολιτισμός αλλά ο τουρισμός, το ρουμ-του-λετ και οι πουλς παρά θίν’ αλός), και όταν στον Υμηττό και στην Πεντέλη τα αυθαίρετα ξεφυτρώνουν δυο-τρεις μήνες μετά την πυρά, κάτω από τον δροσερό ίσκιο των «δεσμεύσεων» της Πολιτείας. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» ισχυριζόμαστε όταν ο δασάρχης κάποιου νησιού αποχωρεί από την υπηρεσία του πλουσιότερος κατά πολλές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, χάρη στον τίμιο ιδρώτα του.

«Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» παραπονιόμαστε όταν τα νοσοκομεία (όπου τα ράντζα ζουν και βασιλεύουν χρόνια και χρόνια μετά την «κατάργηση» τους) ξεμένουν και από γάζες ακόμα και από αναισθητικό, ενώ σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο σκουριάζουν οι αξονικοί τομογράφοι, επειδή δεν προσλαμβάνονται ειδικοί για να τους δουλέψουν και επειδή, δεύτερον και κυριότερον, το Δημόσιο (δηλαδή οι υψηλοί διαχειριστές του) νιώθουν υποχρεωμένοι να χρηματοδοτούν παγίως τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» λέμε, την Ελλάδα, θυμίζω, που επιμένουμε να τη δοξάζουμε σαν κοιτίδα (και) του ωραίου αθλητικού πνεύματος, όταν για να χτυπήσεις ένα κόρνερ σε εχθρική έδρα πρέπει να είσαι κατάφρακτος, σαν πολεμιστής του Μεσαίωνα, και όταν, αμέσως μετά το τέλος του αγώνα, κάθε αγώνα, η διοίκηση, βγάζει μια λυρικότατη αφήγηση για να υμνήσει την άψογη συμπεριφορά του «υπέροχου λαού», κάθε «υπέροχου λαού».

«Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα», μοιράζεσαι την γκρίνια σου με τους φίλους σου, όταν νοικιάζεις δωμάτιο που το έχεις δει μια χαρά στο Ίντερνετ, φως-νερό-τηλέφωνο-θαυμάσια θέα, μια ανάσα από τη θάλασσα, και φτάνοντας αντικρίζεις αποκαρδιωμένος, κοντά χιλιόμετρο από τη θάλασσα, ένα οίκημα με λιγότερα κομφόρ κι από την πιο ταπεινή σκηνή στο ταπεινότερο κάμπινγκ. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» λέμε ή γράφουμε όταν πληροφορούμαστε πόσο κοστίζει ετησίως (750 εκατ. ευρώ) η διαφθορά στον τόπο μας, όπου, όπως άλλωστε μας είχε προειδοποιήσει ο Ζήνων, ακόμα και ο λαγός πρέπει να πληρώσει αδρό γρηγορόσημο για να τα καταφέρει να νικήσει τη χελώνα. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» επαναλαμβάνουμε μονότονα, παραιτημένοι, όταν ακούμε χρόνια τώρα για τη μόλυνση του Ασωπού, με την Πολιτεία κοιμώμενη, για τα παράνομα λατομεία του Μαρκόπουλου, με την Πολιτεία κοιμώμενη, για τα Βατοπέδια και τα Ανθιμοπέδια, με την Πολιτεία στην περίπτωση αυτή υπερδραστήρια, άψογα συντονιζόμενη και εκθύμως υπηρετούσα τους κερδοσκοπούντες εκκλησίαρχους. «Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια πράγματα» λέμε όταν ακούμε τον υπουργοφιλόσοφο κ. Γ. Βουλγαράκη να εισάγει το ανέμελο δόγμα, σύμφωνα με το οποίο το «νόμιμο είναι και ηθικό». Και στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε όταν διαβάζουμε ότι ο δήμαρχος της Αθήνας κ. Νικήτας Κακλαμάνης, πρωτοπόρος στο ξαναπρασίνισμα διά τσιμεντώσεως και έκθετος για τον Βοτανικό και για την Κυψέλη, δήλωσε τα εξής αμοραλιστικά σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Νέμεσις» (τεύχος 95, Φεβρουάριος 2009): «Πιστεύω ότι δεν πρέπει να πηγαίνουμε πάντα με το γράμμα του νόμου όταν πρόκειται για το ευρύτερο κοινωνικό όφελος». Δηλαδή το ωφέλιμο είναι νόμιμο, και εφόσον το νόμιμο είναι ηθικό, τότε και το ωφέλιμο είναι ηθικό. Παράδειγμα ενός «ευρύτερου κοινωνικού οφέλους» που μας επιτρέπει, υποτίθεται, να περιφρονίσουμε τους νόμους; Μα το γήπεδο του Παναθηναϊκού (ή μάλλον το εμπορικό κέντρο του κ. Βωβού), η δημιουργία του οποίου, κατά τον δήμαρχο και τους ομοϊδεάτες του, μας υποχρεώνει να λοιδορήσουμε ακόμα και το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Έτσι μονότονο το παράπονό μας, σαν από μαγνητόφωνο με κολλημένη την κασέτα. Ένα παράπονο που αδυνατεί να αλλάξει οτιδήποτε, που αρνείται μάλλον την ίδια την επιθυμία να αλλάξει οτιδήποτε, επειδή, πρώτα απ’ όλα, δεν του λείπει ο αυτοκολακευτικός τόνος: «Όλα αυτά τα ξινά και τα άθλια που γίνονται μόνο στην Ελλάδα, γίνονται αποκλειστικά από τους υπόλοιπους, όχι βέβαια από μένα», αυτή την αυτοαθωωτική διαβεβαίωση διαβάζουμε πίσω από το μοτίβο της γκρίνιας. Η Ελλάδα όμως, όσο κι αν δεν ανήκει στους Έλληνες όπως ευαγγελίζονταν μεσσίες άλλων καιρών, από Έλληνες κατοικείται, Έλληνες την εμψυχώνουν, την κυβερνούν, την συνδημιουργούν, την πληγώνουν ή την τιμούν. Αυτοί σχηματίζουν, ψηφίδα την ψηφίδα, την εικόνα της, θολή ή λαμπρή, απωθητική ή ελκυστική. Το γεγονός ότι τα μερίδια εξουσίας, άρα και ευθύνης, δεν είναι ίδια, δεν σημαίνει ότι μια μικρούλα ευθύνη δεν πέφτει στον καθένα μας.

We are walking side by side. Me noisily on my heels, trying to keep up with your step, hair stirred by the strong wind. You, tall and imposing next to me, are smiling your unsure smile. And we talk. We talk of love, of choices, of ideas, of what we’re looking for in this life and how we’re going to get it. We talk about our past, and laugh at how similarly agitating our fate – the kind that doesn’t exist – is.

We are walking side by side. Me fragile as a shell, trying not to expose myself, with feelings mixed and obscured. You, decisive and firm next to me, puzzled. And we still talk. We talk of emotions, of break-ups, of the notion of individuality; of how miserable it is to find a person that thinks like you – even though it is wonderful in reality – and of how we’re going to keep each other in our lives. We make choices, and laugh at how awfully human we are – because in the end, we’re exactly like everyone else.

We are walking side by side. Me on the verge of tears, trying to make the right decision, with a thunderstorm of confusion inside. You, scared and quiet next to me, unyielding. And we still talk. We communicate unspoken, or rather unspeakable tender balls of warmth, until something violent erupts within us and we lose control. Now, we talk with our bodies because our mouths are busy uttering noiseless sounds of pleasure, our hands discover the dents of our hearts and our legs are intertwined in a symphony of freedom. And then we laugh at how silly we’ve been all this time – and it’s so funny because it’s true.

We are walking side by side. Me lost in the turmoil of thoughts concerning your touch, trying shake off the intensity of the images. You, shy and amazed next to me, intoxicated. And we still talk. Until I turn to you and coyly say “Dear, I am out of breath… Can we rest for a while?” and you with a kind glace point at a bench on which we’ll write our own private history. Because this bench belongs to us and no-one else.

Με αφορμή την εισαγωγή ενός φίλου μου στο ιστολόγιό του (θα το βρείτε εδώ: http://silent-enigmas.blogspot.com/2009/01/mister-and-misses-right.html) για το πώς θα πρέπει να είναι ο Mr Right και η Mrs Right, σκέφτηκα ότι πρέπει – όχι ως απάντηση per se, αλλά ως ανταλλαγή άποψης – να εναποθέσω και εγώ τη γνώμη μου για το παραπάνω ζεύγος και το τι συμβαίνει μεταξύ τους. Τι μπορεί λοιπόν, να θέλει μια σύγχρονη γυναίκα από έναν άνδρα; Συνήθως τα πάντα. Γι’ αυτό και τον τρέπει σε άτακτο φυγή.

Να είναι σοβαρός, αλλά να έχει και χιούμορ. Να είναι εμφανίσιμος, αλλά να μην ξενοκοιτάει. Να είναι ευκατάστατος και επιτυχημένος, αλλά να μην ασχολείται μόνο με τη δουλειά του. Να είναι στιβαρός, αλλά και ευαίσθητος. Να έχει κολλητούς, αλλά να μην τους αφιερώνει πολύ χρόνο. Να δίνει λογαριασμό για όλες τις πράξεις και τις αποφάσεις του. Να έχει τη μάνα του σε απόσταση. Να είναι κοινωνικός, με γούστο και κομψότητα. Να… (συμπληρώστε ότι άλλο σας κατέβει στο κεφάλι). Ο κατάλογος με όσα ζητούν οι γυναίκες είναι ατελείωτος.

Αντιθέτως, οι άνδρες ζητούν από τις γυναίκες δύο πράγματα μόνο. Να είναι διαθέσιμες ερωτικά και να μην γκρινιάζουν. Τα υπόλοιπα δεν έχουν μεγάλη σημασία. Ίσως αυτός να είναι κι ο λόγος που τελικά καταφέρνουν να έχουν περισσότερες επιλογές από εμάς. Δεν ψάχνουν το τέλειο. Προσπαθούν και πετυχαίνουν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες στη συγκεκριμένη φάση της ζωής τους. Ως εκ τούτου, τελικά περνούν πολύ καλύτερα, όσο και να τους κατηγορούμε για επιφανειακούς, ρηχούς, ανερμάτιστους. Είναι απλό. Εκείνοι ζούνε στο σήμερα. Εμείς ζούμε στο αύριο, που σίγουρα δεν θα έρθει όπως το έχουμε φτιάξει μέσα στο κεφάλι μας.

Έπειτα από χρόνια συζήτησης με φίλες, καταλήγω ότι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι γυναίκες είναι ότι αντιμετωπίζουν κάθε ερωτική γνωριμία με τη βαρύτητα σοβαρής δέσμευσης για το μέλλον. Γιγαντιαίο στρατηγικό ατόπημα. Με το που βγαίνουν στο πρώτο ραντεβού, οραματίζονται πώς θα είναι να ανεβούν τα σκαλιά της εκκλησίας, να αποκτήσουν τρία παιδιά και να γεράσουν μαζί με τον ανυποψίαστο τύπο που κάθεται απέναντί τους. Όσο εκείνος μιλάει περί ανέμων και υδάτων, υφίσταται μια ύπουλη ανάκριση για τη δουλειά, τον φιλικό και κοινωνικό περίγυρο, την οικογένειά του και κυρίως, τις προθέσεις του για το μέλλον. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Οι άνδρες περνούν χαλαρά, οι γυναίκες τρώγονται με τα ρούχα τους διότι ως Κασσάνδρες, προβλέπουν τις μελλοντικές κακοδαιμονίες της σχέσης.

Έτσι, την ώρα που τα αρσενικά κοιτάζουν τις καμπύλες μας και σκέφτονται πώς θα φτάσουν στο κρεβάτι, εμείς καταπιανόμαστε με πολύ σοβαρότερα ζητήματα ψυχολογίας. Με το ψυχρό μάτι του παθολογοανατόμου εξετάζουμε αν εντάσσεται στο προφίλ που αναζητάμε, αν μπορούμε να βασίσουμε πάνω του τη ζωή μας, αν είναι ο σύντροφος των ονείρων μας κλπ. Όλα αυτά, στην πλάτη του κακόμοιρου αθώου που είπε να μας βγάλει έξω για ένα ποτό ή για ένα γεύμα.

Η λύση είναι μία. Να ανακαλύψουν οι γυναίκες ξανά τη χαρά του φλερτ. Να μη φορτώνουν στον άλλο την αγωνία της δικής τους αποκατάστασης, διότι το διαισθάνεται και απομακρύνεται. Να γνωρίζουν κάποιον και να θέλουν πρωτίστως να περάσουν καλά και όπου βγει (αν βγει και πουθενά…). Στατιστικά, όσες φορές οι γυναίκες έχουν τέτοια στάση στα ερωτικά τους, πληθαίνουν οι προτάσεις, οι γνωριμίες και οι ευχάριστες εμπειρίες. Αν κάθονται να σκεφτούν και να αναλύσουν ότι οφείλουν να κάνουν τη σωστή επιλογή για τα υπόλοιπα χρόνια που τους μένουν στον πλανήτη, το τηλέφωνο σιγεί, δεν τις πλησιάζει κανείς και όποιος τολμήσει να έρθει κοντά είναι καραμπινάτη περίπτωση προβληματικού ανθρώπου.

Αφού οι σύγχρονες γυναίκες ξεπατικώνουν ανδρικές συμπεριφορές, ας υιοθετήσουμε και κάτι σοφό από αυτούς. Να προχωράμε τις σχέσεις μέρα με την ημέρα, με την άνεση του να μην περιμένεις πολλά και τη διάθεση να περάσεις όμορφα και να ζήσεις ωραίες στιγμές. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να περάσουμε στο άλλο άκρο. Παν μέτρον άριστον, όπως λέγανε και οι σοφοί πρόγονοί μας. Εξάλλου, γιατί να ψάχνεις τον Mr Right; Και ο Mr Big μια χαρά είναι, όπως θα έλεγε και η Carrie από το Sex and the City.